środa, 29 października 2014

Opowieści przebrane. W. Kuczok

„Opowieści przebrane” Wojciecha Kuczoka, laureata Nagrody Nike w 2004 r. to zbiór opowiadań, w których podobnie jak w innych utworach pisarza, rzeczywistość nie należy do przyjemnej.
Codzienność Kuczoka pełna jest przemocy, zagubienia, ale także specyficznego humoru, np. fragment o utracie wzroku i jego odzyskaniu „na widok” gołych piersi gaździny. Niekiedy Kuczok zestawia odmienne charaktery i temperamenty: Witek młody chłopak na utrzymaniu rodziców, który korzysta z życia, także z ciał kobiet i jego wuj Antek, który ma poczucie przegranego życia. Obu poczucie oczyszczenia przynosi bieganie.
Kuczok ujawnia lęki bohaterów, stosuje językowe kalambury, wykorzystuje gwary i dialekty. W tekstach dominuje cielesność, znaleźć można w nich młodzieńcze pokusy, pierwszy seks, małżeńskie i nie tylko małżeńskie zdrady, miłość w różnych odsłonach, także jej poszukiwanie, gwałty, spełnienia, wszystko podane brutalnym językiem, pojawiają się wątki fantastyczne (znikająca kobieta, pisarz, któremu skurczyła się głowa – oboje cierpią na depresję). To wszystko łączy te odmienne opowiadania, które w głównej mierze dotyczą tego, co otacza człowieka, a ich bohaterowie to jednostki nadwrażliwe, postrzegające rzeczywistość nieco inaczej niż inni.

W. Kuczok, Opowieści przebrane. W.A.B. Warszawa 2005.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz